23 en mama, bewuste keuze?

Jeetje, je was wel jong moeder zeg! 23! Was dat een bewuste keuze? Ik hoor het nog steeds vaak..

Zaterdag 14 februari 2015 Bas is gewoon aan het werk, na 1 jaar ziekenhuis bezoek af en aan heeft de arts besloten dat we een ivf behandeling gaan starten want down under blijkt het allemaal nogal ingewikkeld bij mij in elkaar te steken. Fijne gedachte! Anyway ik moet dat weekend nog even een test doen voor de zekerheid, zoals elke keer wanneer ik zou starten met medicatie. Dus vooruit met die geit, door de kerstvakantie en wachtlijst had ik er 2 maanden een prik en slik pauze op zitten. 2 weken geleden de dag voordat Bas met vrienden zou vertrekken voor wintersport had ik een onderbuikgevoel (en symptomen die ik nooit eerder had gehad) dat er wellicht een eisprong aan de gang was, maar dat word snel van tafel geveegd want die hele eisprong was nu juist het probleem, die had ik dus niet. Zero, noppes nada niente.  

Dus zo nuchter en realistisch als ik ben liet ik dat dus ook los en ging ik met de zoveelste test de wc in met als einduitslag negatief. Zoals dat altijd de uitslag was geweest. Ik leg de test ergens neer want een bepaalde spanning voel ik er al lang niet meer bij en begon wat was te vouwen. Ik sta op en loop langs de test, werp er een blik op en loop door. HO STOP! Wacht even, en doe een stap terug, WHAAAAT? Mijn hart bonkt zo ongeveer uit mijn lijf, en nee ik overdrijf niet. Er staat zwanger, ja het staat er echt! Dit kan niet, dit is onmogelijk en in blinde paniek gris ik mijn telefoon van het aanrecht en met shakende handen bel ik Bas. Hij neemt op ‘hi lief, is het belangrijk want ik ben even druk’ of het belangrijk is, OF HET BELANGRIJK IS VRAAGT HIJ? Ik kom niet eens uit mijn woorden en weet stomverbaasd en verward iets uit te kramen in de trant van ‘eh nou, het is maar net wat je belangrijk vind maar op zich, ja ik denk van wel. Volgens dat díng hier voor mijn neus word je over 9 maanden vader’. Het blijft even stil.. 

Hij vraagt minstens 3 keer of ik het zeker weet. Nou schat in tegenstelling tot zwanger worden is er met mijn ogen volgens mij niet heel veel mis. Hij is net als ik vol ongeloof maar ik hoor een opgewonden en ook bevende stem. Is het nu echt zo? En of ik nog even een paar testen wil gaan halen voor vanavond. 2 zielen 1 gedachte want ik sta al met mijn sleutels en portemonnee in mijn handen om de deur uit te gaan en gris nog een paar Clear Blue digitale testen uit het schap. Ik kan het ook niet laten om toch even om de hoek een winkeltje in te schieten voor een rompertje én een roos, want oja f*ck het is ook Valentijnsdag vandaag. Voordat hij thuis komt, ik denk dat de uren in mijn leven nog nooit zo voorbij kropen als die dag doe ik nog een keer een test. Het is éindelijk 17.30 en zodra hij binnenkomt staren we elkaar aan, met een grote grijns, tranen in onze ogen en dan volgt een hele dikke knuffel. Ja we worden echt papa en mama! 

Oktober 2015 Ik heb een hele fijne zwangerschap en ben op 22 oktober uitgerekend. De welgetelde laatste loodjes zijn van start gegaan.

37 weken zwanger

Woensdag 14 oktober 22.30 Net als elke avond een relaxte avond op de bank doorgebracht en voor ons doen kruipen we op tijd in bed. Morgen ben ik 39 weken zwanger en net als de voorgaande avonden zeggen we tegen elkaar, wie weet is dit onze laatste nacht zonder baby. Ik slaap als een roos en word rond 6.00 wakker van gerommel in mijn buik. Met een nog wat slaperig brein negeer ik het en probeer nog verder te slapen. Maar dit gevoel komt terug en vrij snel zegt mijn onderbuik gevoel dit is ‘het’. De bevalling is begonnen. Ik kijk op zij en Bas ligt nog heerlijk te slapen dus ik besluit hem nog niet wakker te maken. Maar de weeën zijn al meteen heel regelmatig maar nog zeker niet pijnlijk te noemen. Tegen 7.00 lijkt het me toch een goed idee hem op de hoogte te stellen en zijn lieve blauwe ogen staren me aan, echt waar? Hoelang al en vooral wat nu? We liggen nog een tijdje in bed en dan besluit ik even te gaan douchen, me op te frissen en wat te eten maar ik heb eigenlijk geen zin dus een halve banaan is voldoende. Om 9.00 bel ik op mijn gemak de verloskundige, de jonge knappe verloskundige neemt op en mijn eerste gedachte is ‘shit, lig ik straks te bevallen met zo’n beeldige meid aan mijn bed’. We kletsen wat en ze vraagt of ik terwijl we praten weeën heb, ja dat heb ik, als ik er nog zo luchtig doorheen kan praten zal ik nog geen echte ontsluiting hebben zegt ze en ze komt met een uurtje wel even kijken. Ik voel me dat komende uur nog steeds prima en we kijken wat tv, de deurbel gaat en daar staat de beeldige dame. Ik zet een knop om en besluit dat deze topper mij erdoorheen gaat helpen en dat ik haar waarschijnlijk over een paar uur waarschijnlijk voor de rest van mijn leven dankbaar ben. 

Ze vraagt me weer hoe het gaat en net als een uur geleden geef ik aan ‘ja eigenlijk prima’. Tijd voor een eerste check, ze kijkt me aan ietwat verbaasd en met een glimlach ‘Nathalie je hebt al 5 cm ontsluiting’. Oké dat klinkt best goed, al op de helft met deze mate van pijn. ‘Ik had een andere inschatting gemaakt toen ik je hoorde aan de telefoon maar je doet het super, ik kom over een uurtje weer kijken. Weet je al waar je wil bevallen? Ik val even stil, shit, nee. Ik dacht dat zodra mijn weeën zouden beginnen een oerinstinct die beslissing voor me zou maken. Dat gevoel was tot dan toe dus nog niet om de hoek komen kijken. En oneindig veel tijd om daar nog over na te denken was er ook niet meer. Ze pakt mijn handen vast en zegt, Nathalie neem dit van mij aan, we maken niet vaak vrouwen mee in deze fase van de bevalling die nog zo rustig zijn als jij, dus als je het mij vraagt en gezien je positief staat tegenover een thuisbevalling zou ik daar gewoon voor gaan. Maar het is aan jou. Oké ik maak binnen een uur een beslissing spreek ik met haar af. Dat uur haal ik niet eens, en ha daar is het oerinstinct dan toch want de weeën nemen een flinke vaart en hangend boven een emmer roep ik ‘ik ga helemaal nergens meer heen en oja bel toch maar dat ze wel echt moet komen onderhand’ want zelf bellen en praten behoorde nu ineens minder tot de mogelijkheden. Eenmaal weer bij ons huis ziet ze meteen dat het nu wel in volle vaart is en bij een check is het direct alle hens aan dek want ik heb al 9,5 cm ontsluiting. Ik voel me nog helder en ook krachtig. Hé dit gaat goed en dit gaat me lukken. Die laatste weeën vervloek ik wel even maar word aardig afgeleid door de happening om me heen, ze haast zich naar beneden om al haar spullen te halen, bas word vriendelijk doch dringend gecommandeerd de kraamhulp te bellen voor bevallingsassistentie (voor hem de voornaamste reden wel achter de thuisbevalling te staan) en ondertussen belt abdel aan, onze pakketbezorger (ah mijn pakketje van de H&M met soepele spijkerbroeken voor na de bevalling, 1 maatje groter, ik kan het maar vast in huis hebben) kak weer een wee! ‘Oh god volgens mij komt er zo een baby aan, eh succes!’ Ik hoor het pakket op de grond ploffen en de liftdeur dichtvallen. Heb ik toch nog even behoorlijk zitten lachen daar in mijn uppie, ik had zijn kop best willen zien. Haha aaaa oke niet grappig meer, de baby wil eruit NU! Dan is er vooral rust, Bas aan mijn zijde, de verloskundige aan het voeteneind. Het startsein is gegeven! Here we go! Ze kijkt op de klok en bereid me voor op gemiddeld een uur persen. Focus, 1 uur, dat kan ik, over een uur ben ik mama. ‘Nog een keer Nathalie dan is jullie kindje er’ En ja! Donderdag 15 oktober 14:08 Daar is hij, Sepp! Een diepe zucht, de baby die zijn longen in werking stelt en een dikke kus. Geen tranen, wel onwennigheid en trots. We kijken op de klok, jeetje wat ging dat uur snel. Dat was dan 22 minuten persen zegt de verloskundige. We lachen met elkaar. Deze droombevalling was ons kado van het engeltje op mijn schouder in ruil voor de weg naar zwanger worden toe. Dat laatste waren we dan ook in één klap vergeten. En de kraamhulp? Die kon ons direct feliciteren bij binnenkomst. Ze heeft het niet gered er op tijd te zijn zo snel als het ging.

Dus het antwoord op de vraag, was het bewust, is wel duidelijk toch? 😉

Sepp 15-10-15
14:08
4100 gram
Amsterdam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s